Waarom je juist wél over zelfmoord moet praten

Mam.
Er is alweer iemand gesprongen. 

Het is zondagmiddag 12 uur. Ik zit in mijn stoel en lees Grand Hotel Europa. De telefoon gaat. Het is mijn dochter. Een mede-student is zojuist uit het raam van de 4e verdieping gesprongen. Mijn dochter woont op de 6e. Hij lag onder haar raam.

Alweer.
Dat woord blijft hangen.

Twee jongens uit haar jaarlaag van de middelbare school maakten ook een eind aan hun leven. De één sprong uit een hotelkamerraam in Australië. De ander hing zichzelf op.

Alweer, omdat een lieve moeder laatst een eind aan haar leven maakte. Twee weken eerder hadden we samen geproost op de 50e verjaardag van een gezamenlijke vriendin.

En zij zijn niet de enigen. Iedereen die ik spreek kent wel één of meerdere mensen die het leven niet meer aankonden. Of merkte dat om die reden de trein niet reed.

Ik voel mij machteloos. Ik wil wat doen. Ik ga op onderzoek uit.

De redenen dat mensen zelfmoord plegen zijn divers: eenzaamheid, psychische problemen, stress, drugs, een gevoel van er niet toe doen: ‘Iedereen is beter af zonder mij.’ Vaak spelen meerdere factoren een rol. 

Zo ook bij jongeren. Bijvoorbeeld: psychische en sociale problemen, zoekende zijn naar seksuele identiteit, seksueel- of fysiek geweld en slachtoffer zijn van pesten. 

Bij meisjes die zelfmoord pleegden, blijkt onzekerheid een rol te spelen samen met een perfectionistische instelling. Bij jongens: een diagnose als autisme, ADHD en dyslexie. Zij hebben weinig aansluiting met leeftijdsgenoten.

Hoeveel mensen plegen er eigenlijk zelfmoord?

Elke dag zijn dat er 5, in Nederland. De laatste cijfers zijn uit 2018, toen maakten 1829 mensen een einde aan hun leven. Twee keer zoveel mannen als vrouwen.

Vooral dat laatste vind ik opmerkelijk. Vrouwen lijken vaker psychisch labiel; ze huilen vaker, ze bezoeken vaker een psycholoog of een psychiater. Mannen lijken makkelijker door het leven te gaan. Ze lijken zich niet zo druk te maken. En praten doen ze ook minder. 

Vergelijk maar een damesavond met een herenavond. Dames praten eindeloos over van alles en nog wat: hoe het met de kinderen gaat, dat ze nog steeds niet weten wat ze met hun leven aan moeten. Mannen gaan naar de kroeg. Ze scheppen op: over hun nieuwe Tesla of over die geweldige opdracht voor het Ministerie van Defensie die ze hebben binnengehaald. Over onzekerheden praten ze niet.

Dus wat kan ik doen?

Het begint met praten. Zo lees ik op de website van 113 zelfmoordpreventie: ‘Ga het gesprek aan met de ander, waarvan jij aanvoelt dat hij/zij het zwaar heeft of mogelijk worstelt met gedachten aan zelfmoord.’ Weet je niet hoe? Volg dan hun online training. 

Praten dus.

En samen huilen. Zeuren. Het maakt niet uit.

Maar dan moet je wel zien wat er speelt, bij iemand die het moeilijk heeft.

Zelfmoord is nu een onderwerp waarover wordt gefluisterd: ‘Heb je het al gehoord, dat die-en-die zelfmoord heeft gepleegd?’ Maar er wordt zelden open over gesproken. Het is een taboe.

Juist daarom vond ik het zo sterk dat de kinderen van de lieve moeder wilden dat direct op school werd verteld dat zij zichzelf had gedood. 

Willen mensen niet meer leven? Dat kan. Hun lijden kan te groot zijn. Maar praten en oprecht belangstelling tonen kan helpen. 

Daarom:

Ken jij iemand die niet lekker in z’n vel zit? Die zich terugtrekt uit het dagelijkse leven? Ga een kop koffie met hem of haar drinken. En luister goed. Want hij kan het zomaar nodig hebben.

En zie je het zelf zwaar in? Zoek dan contact of bel met 0900 – 0113

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *