Fascinatie voor de (digitale) snelweg

Fascinerend. Mensen die op een snelwegviaduct staan om te kijken naar langsrazende auto’s. Jong of oud, dat maakt niet uit. Regelmatig zie ik ze staan. Alleen de manier van staan wijkt af. Kinderen zwaaien. Ouderen hebben een fiets of hond bij de hand. Of leunen over de reling.

Waarom doen deze mensen dat?

Is het de snelheid van auto’s die onder je doorrazen? Het steeds wisselende beeld? Hebben mensen interesse in de auto’s zelf? Of gaat het om het mijmeren en filosoferen? Waar komen mensen vandaan en waar gaan ze naartoe? Wie zijn deze mensen? Wat is hun verhaal? Of hopen ze stiekem dat er wat onverwachts gebeurt? Een ongeluk misschien?

En wat blijft uiteindelijk hangen? Blijft er Überhaupt wat hangen? Wellicht een camper, die een gevoel van vakantie oproept. Of die auto met deuken, waarbij je je afvraagt hoe deze zijn ontstaan. Iets triggert doordat het past bij jouw belevingswereld en interesses. Of omdat het juist afwijkt.

Vergelijking met digitale snelweg

Het internet heet niet voor niks de digitale snelweg. Razendsnel worden berichten, beelden en teksten verspreid. Al deze informatie kun je als toeschouwer voorbij zien komen. En ook op internet kun je even deelgenoot zijn van iemand die je helemaal niet kent.

Een verschil is er ook.

Op internet ben je vaak aanwezig om op te vallen. Met je verhaal. Je leven. Je boodschap.

Hoe zorg je ervoor dat je tussen al het langsrazend verkeer opvalt bij de juiste mensen? Daar ligt mijn fascinatie met de digitale snelweg.

Ik geloof dat tekst, structuur en focus hierbij de basis vormt. En dat je tussen al dat razende verkeer heel goed even een moment van aandacht en rust kunt creëren. Door mensen te bieden waar ze naar op zoek zijn. Soms zonder dat ze zich daar zelf bewust van zijn. Zodat het onderweg zijn even wordt onderbroken voor een betekenisvolle tussenstop.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *